Ռոբերտ Քոչարյանի վերջին ինքնախոստովանությունը


Իմ տպավորությամբ՝ Արցախը բեռ է, որից Հայաստանի նոր իշխանությունն ուզում է ազատվել, իր հունիսի 24-ի հեռուստահարցազրույցոմ ասում է երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը, այդուհանդերձ չստանձնելով նոր իշխանության այդպիսի մտադրության մասին կոնկրետ հայտարարության պատասխանատվություն: Նա հենվում է իր «տպավորության» վրա:
Տպավորություն է, որ Ռոբերտ Քոչարյանն ինքն էլ չի հավատում իր պնդմանը, կամ, միաժամանակ, ներկայիս մեղադրանքով ինքնախոստովանություն է անում նախագահական անցյալի համար:

Խոշոր հաշվով, Արցախի հարցով առնվազն Հայաստանի նախագահի կարգավիճակով մոտ տասը տարի զբաղված եւ բանակցային գործընթացին ներգրավված մարդը թերեւս ամենից լավ գիտե, որ այդ հարցում «հանձնել-չհանձնելը», բարեբախտաբար թե դժբախտաբար, կախված չէ լոկ Հայաստանի իշխանությունից:

Թերեւս ավելի շուտ բարեբախտաբար, քանի որ նախորդ քառորդ դարում Հայաստանն ունեցել է այնպիսի որակի իշխանություն, որը համենայն դեպս առերեւույթ տվել է Արցախը հանձնելու իր համաձայնությունը: Այդ թվում Ռոբերտ Քոչարյանը: Օրինակ, թե ինչ է բանակցել նա Քի Վեսթում, առ այսօր հայտնի չէ, փոխարենը հայտնի է, որ նա իր նախագահության վերջին ամիսներին տվել է Մադրիդյան սկզբունքների համաձայնությունը, որպես բանակցային գործընթացի հիմք:

Թե ինչ են իրենցից ներկայացնում այդ սկզբունքները, հանրությանը հայտնի է դարձել ավելի ուշ, Հայաստանի շահի ու անվտանգության տեսանկյունից իրենց բովանդակության ամբողջ խայտառակությամբ:

Օրինակ, կարո՞ղ էր իր պաշտոնավարումն ավարտող նախագահ Քոչարյանը 2007-ի նոյեմբերին մերժել Մադրիդյան սկզբունքները, ասելով, որ ինքը հեռացող նախագահ է եւ ավելի ճիշտ է համարում, որ մի քանի ամիս անց նախագահի պաշտոնը ստանձնող գործչին ներկայացվի բանակցային գործընթացի այդ հիմքը, քանի որ այդ նախագահն է բանակցելու:

Իհարկե այլ հարց է, թե ով էր լինելու այդ գործիչը՝ Սերժ Սարգսյան, կամ Լեւոն Տեր-Պետրոսյան, որոնք երկուսն էլ առնվազն առերեւույթ ամենեւին ավելի կարծր չէին լինելու, քան Քոչարյանը: Բայց, տվյալ դեպքում պետք է եզրակացնել, որ Ռոբերտ Քոչարյանը Մադրիդյան սկզբունքները համարել է նորմալ՝ որպես բանակցության հիմք: Մինչդեռ, դրանցով է, որ թեկուզ կարգավիճակի հարցը թողնված է եղել անորոշ հետոյի, իսկ ահա տարածքների հանձնման եւ խաղաղապահների փուլը եղել է շատ ավելի որոշակի:

Փաստորեն, ներկայում Արցախը «հանձնելու» ահազանգ հնչեցնող Ռոբերտ Քոչարյանը որեւէ խնդիր չի տեսել Մադրիդյան փաստաթղթի հիմքով բանակցելու հարցում:

Այստեղ առաջանում է մեկ այլ հանգամանք: Եթե Ռոբերտ Քոչարյանը իր նախագահության վերջում իբրեւ բանակցության հիմք հավանություն է տալիս Մադրիդյան փաստաթղթին, ապա դա նշանակում է, որ դրանից առաջ նա չի բանակցել ավելի լավ տարբերակներ, Հայաստանի եւ Արցախի համար ավելի ուժեղ տարբերակներ: Այլապես, եթե նա ունեցել է ավելի ուժեղ տարբերակներ, ինչու՞ է իր նախագահությունն ավարտել Մադրիդյան խայտառակությանը տված հավանությամբ:

Միաժամանակ, հատկանշական է, որ Արցախի հարցում հայկական շահի եւ անվտանգության տեսանկյունից առանցքային, հիմնարար հայտարարությունները հնչել են Հայաստանում թավշյա հեղափոխությունից հետո, «հանձնող» իշխանության շուրթերից:

Օրինակ, 2019-ի փետրվարի 27-ին Արցախի հարավային սահմանում Արցախի ռազմա-քաղաքական ղեկավարության ներկայությամբ Հայաստանի ԱԱԾ պետը հայտարարում է ոչ մի տարածք չզիջելու եւ ավելին, վերաբնակեցման ծրագրի մասին:

Ի՞նչ հայտարարություններ են եղել «չհանձնող» Ռոբերտ Քոչարյանի նախագահության շրջանում: Հնչեղներից իհարկե նրա պաշտպանության նախարար Սերժ Սարգսյանի հայտարարությունն է այն մասին, որ Աղդամը մեր հայրենիքը չէ, իսկ տարածքներն էլ ազատագրվել են հետագա բանակցության, ոչ թե տարածքային ընդլայնման համար:

«Չհանձնող» Ռոբերտ Քոչարյանը որեւէ կերպ չսաստեց իր պաշտպանության նախարարին, թեեւ դրանից առաջ էլ նա փորձել էր օդանավակայանի զուգարանի վրա գրառման օրինակով արդարացնել «օկուպացված տարածքներ» արտահայտությունն արած իր արտաքին գործերի նախարարին:

Վերադառնալով, դարձյալ հարկ է արձանագրել՝ «հանձնել»-«չհանձնելը» անշուշտ Հայաստանի իշխանության հարցը չէ, դա առնվազն հայ ժողովրդի հարցն է: Տվյալ պարագայում, խնդիրն այն է, որ այդօրինակ քաղաքականությունն է քայլ առ քայլ, տարեցտարի հանգեցրել Ադրբեջանի պատերազմի իրավունքի կուտակման, որը պայթել է 2016-ի ապրիլին եւ որից Հայաստանը փրկել է ժողովրդից սերված բանակը:

Եթե Ռոբերտ Քոչարյանն այսօր հնչեցնում է «հանձնելու տագնապ», դա էլ գուցե վատ չէ, ի վերջո նա կամա թե ակամա այդպիսով բարձրացնում է Հայաստանի նոր իշխանության իմունիտետը, դիմադրունակությունը: Պարզապես, կա տպավորության մեկ այլ հարց՝ Արցախի հանրության վրա հոգեբանական ազդեցություն գործելու փորձի տպավորություն, որ կատարում է Ռոբերտ Քոչարյանը: Տպավորություն, որ նա խաղալով անվտանգային խնդիրների արցախյան հանրությունում միանգամայն հասկանալի ընկալումների վրա, փորձում է ընդամենը ինչ որ մեկի համար հող նախապատրաստել Արցախի նախագահի ընտրությանն ընդառաջ:

Հակառակ պարագայում, Ռոբերտ Քոչարյանը թերեւս վաղուց պետք է ոչ թե խաղար այսպես ասած «հող հանձնելու» վրա, այլ վաղուց հայտարարած լիներ, որ չի կարող լինել որեւէ տարածք հանձնող՝ որեւէ բանի դիմաց, քանի դեռ ինքը կա՝ լինի ազատության, թե անազատության, իշխանության, թե ընդդիմության կարգավիճակով: Բայց, տպավորությունն էլ հենց այն է, որ երկրորդ նախագահին ներկայում իր կարգավիճակն է հուզում: Իհարկե գուցե նաեւ այն պատճառով, որ Հայաստանի եւ Արցախի մասին մտահոգվելու իրական առիթ նա չի տեսնում, գոնե ավելին, քան անխուասափելիորեն կամ բնականորեն առաջացնում են ռեգիոնալ եւ աշխարհաքաղաքական իրողությունները:

Related posts

Սերժ Սարգսյանը պատժեց Հրայր Թովմասյանին. ինչ է կատարվել

admishik

Թշնամու Վախերը սկսվեցին!!! Հայաստանի ռազմական անակնկալը. հատուկ նշանակության կարողություն

admishik

Սենսացիա․ Թուրքիան ամրանում է Նախիջեւանում․ Հայաստանի ռազմական անակնկալը

admishik

ԱԱԾ-ում քննվող քրգործերով պետությանը պատճառված վնասից վերականգնվել է 22.6 մլրդ դրամը․ վնասի չափը 46

admishik

Դավիթ Տոնոյանը իրար խառնեց նրանց։ Չէին սպասում

admishik

ՎՏԱՆԳԱՎՈՐ Է. Թուրքիան փորձում է հաստատվել Նախիջևանում. Հայաստանը զգույշ է և զգոն

admishik

ՈՒՇԱԳՐԱՎ! Ովքե՞ր էին Գյումրիում հուլիսի 20-ին գոռգոռացող կանայք եւ ի՞նչ էին ուզում վարչապետից.

admishik

ՈՒՇԱԳՐԱՎ ԲԱՑ ՆԱՄԱԿ ՎԱՐՉԱՊԵՏ ՆԻԿՈԼ ՓԱՇԻՆՅԱՆԻՆ․

admishik

ՈՒՇԱԳՐԱՎ! Նախկինների բացառիկ լկտիությունը․Իջեւանյան սադրանք․

admishik